Zoals iedereen wel weet, ben ik de afgelopen maanden actief geweest in allerlei achtertuintjes en het mooie is dat er allerlei verhalen zijn, daar in die achtertuintjes. In eerste instantie ging het mij, om mijn kennis van tuinen en planten over te dragen, mensen blij te maken met mooie tuintjes, maar gaandeweg merkte ik dat er meer was wat mij de tuintjes in trok, namelijk de verhalen, van de mensen die er wonen. Het is toch op een bijzondere manier intiem om in iemand zijn tuin te komen, zeker in de tuin van Edwin.

Dus laat ik met hem beginnen, Edwin een oudere man, die ik leerde kennen via zijn stiefdochter die een vriendin van mij is. Zij had al vaker over hem verteld, verhalen over vriendinnen die ze meenam naar hem en die binnen 5 minuten weg wilde, want hij was een beetje woest, niet in de slechte zin van het woord, maar woest, als Woeste Willem. Een zeeman, die vanaf zijn 20e op zee heeft gezeten, het leven heeft geleid wat je je daarbij voorstelt en daar trots op is. De hele wereld heeft hij bevaren in een tijd dat alles via de radar moest en je mazzel had wanneer je via Scheveningen Radio je moeder kon bellen om te melden waar je was. Β En hij had een hele grote tuin, die onder handen was genomen door een eenogige hovenier met een kettingzaag, zoals hij het zelf noemde, en daardoor helemaal aan gort was geholpen. Zijn tuin, was zijn lust en zijn leven, in de tijd dat hij aan wal was, maar de afgelopen jaren was er een beetje de klad in geraakt, omdat hij zichzelf er niet meer toe kon zetten, wegens lichamelijke ongemakken.

Nou daar ging ik, de eerste keer, ik was ‘voorbereid’ op het ergste letterlijk en figuurlijk ;). Werd er in eerste instantie niet warm of koud van, dacht vooral het zal wel een hoop werk zijn, en was stiekem wel nieuwsgierig geworden naar Edwin, na alle verhalen. Dus daar ging ik bepakt en bezakt met al het gereedschap wat ik had, voor het geval je weet maar nooit. We werden ontvangen met de opmerking, wanneer je koffie wilt moet je het zelf zetten en het gebruikelijke wie is je vader, wie is je moeder en waar kom je vandaan. Nou dat ging helemaal prima, en precies waar ik op was voorbereid, toen kwam de tuin… of eerder gezegd de woestenij; 12 bij 14 meter, bomen, struiken, vijvers van alles. Een plek waar vooral de dieren het naar hun zin hadden, hedra overal, en bomen die niet echt gesnoeid waren door een vakman/vrouw en daardoor helemaal uit hun voegen waren gegroeid. Het was eigenlijk alleen maar verdrietig, een tuin die weerspiegeld wat de gemoedstoestand is van iemand die er woont, wanneer je een plantenvrouw/man bent. Dit raakte mij zo ontzettend, hij had de strijd opgegeven en verloren van de natuur. Waar hij jaren zijn ziel en zaligheid in had gestoken, waarom hij in dat huis was gaan wonen, wat zijn trots was. De enorme collectie planten, bloemen, rozen, nog uit zijn moeders tuin, en alle lege bonsai potjes. Het vertelde mij een verhaal, meer nog dan het verhaal wat hij mij vertelde.

Hij vroeg mij wat ik er van vond en ik heb eerlijk antwoord gegeven, dat het mij een brok in de keel gaf en dat ik er vooral heel verdrietig van werd, maar dat ik wel samen met hem er een begin aan wilde maken, zodat we de structuur zouden hervinden en alle plantjes een tweede kans wilde geven. Dat ik het niet vol wilde zetten met hortensia’s Annabel en clean design erin wilde maken, maar dat ik hem in ere wilde herstellen met de middelen die er waren. Wel op een manier zodat hij hem uiteindelijk, in ieder geval voor een gedeelte zelf kon onderhouden. Met het idee in mijn achterhoofd, dan komt hij uit de stoel, en hervindt misschien de lol in het bezig zijn met plantjes.

Edwin had namelijk de laatste jaren vooral in zijn stoel gezeten, kijkend naar het weerbericht, en de aandelen koersen op teletext. Dit had een rede, en dit kwam er langzaam maar zeker uit, op het moment dat ik vaker kwam, hij was teleurgesteld, teleurgesteld in het leven, hij had andere verwachtingen en dat liep allemaal anders. Hij had zijn vrouw voor het leven op oudere leeftijd ontmoet, rond zijn 40e, tuurlijk had hij al eerder vriendinnen gehad. De Maori vriendin in Nieuw Zeeland vond ik de mooiste. Hij had haar ontmoet op een van zijn reizen, waarbij ze naar Wellington gingen, voor een vracht, in de jaren 50/60. Maar hij had van de kapitein de keuze gehad om achter te blijven of haar achter te laten, want het kon echt niet om een Maori vriendin mee terug te nemen naar Nederland, wat zouden de mensen ervan zeggen, en wat voor leven zou zij in Nederland hebben? Maar dit geheel terzijde.

Hij had Esther ontmoet rond zijn 40e, ze was prachtig, onafhankelijk. Dus Esther, voor haar had hij de tuin mooi gemaakt, zij had hem kleine boompjes gegeven, die nu inmiddels waren uitgegroeid tot enorme bomen, voor haar had hij prunussen geplant omdat ze zo van bloesem hield in het voorjaar. De tuin was een sprookje in maart/ april, nu nog ondanks de woestenij, je kon nog steeds zien wat de bedoeling was. Maar Esther was overleden, precies op het moment dat hij met pensioen zou gaan, zijn 55e. Ze hadden zulke mooie plannen samen, zouden gaan reizen en een huis kopen, weg van Nederland en zijn regenachtige klimaat. Dat is nu precies 20 jaar geleden, de eerste 10 jaar ging het wel, hij vermaakte zich prima, maar toen kwamen de ongemakken van het ouder worden en de rouw.

Ik heb maanden met hem samen gewerkt, ik zagen, snoeien, de hele bodem doorspitten, omdat de winde het had overgenomen. De ene keer ging het beter dan de andere keer, omdat Edwin vaak moe was, en ging schelden omdat hij dingen niet meer kon. Heel langzaam kwam er beweging, wanneer ik kwam vertelde hij me dat hij in de tuin had gewerkt, afvalknippen voor de compostbak dat deed hij het liefst, hij ging weer grappen maken, ik hoorde hem liedjes fluiten. Hij werd weer blij, maar zijn lichamelijke ongemakken bleven, lopen ging nog steeds lastig, hij had pijn en was moe. Maar hij wilde niet naar een dokter, nee dat kon echt niet, van dokters wordt je ziek, was zijn ervaring, kijk naar wat er met Esther is gebeurt, die is uiteindelijk dood gegaan, toen ze naar een dokter ging.

En toen gebeurde het, eigenlijk was het een zegen. Op een mooie zonnige dag, toen wij samen aan het werk waren, viel hij ineens om, half in een van de vijvers. Als een boom die omviel, met kroos in zijn haar lag daar die grote sterke man, tussen de gele phlomis. Handelen was wat er nu moest gebeuren, hoe krijg ik 100 kilo omhoog, was mijn eerste gedachte……. Met een drietand en een schop is het uiteindelijk gelukt. Het viel in eerste instantie, zo op het eerste gezicht allemaal mee met de verwondingen, niets moest gehecht alleen maar schoongemaakt. Dus dat deden we, een kleine wond op zijn pols, en heel veel spierpijn, en of ik dit niet tegen zijn stiefdochter wilde vertellen. Dit laatste zat mij dwars, dus ik heb het wel gedaan, ook al voelde ik mij schuldig. Na een paar dagen, waarin het allemaal goed leek te gaan, is de wond gaan ontsteken en moest hij wel naar de dokter, want met jenever en wodka uitspoelen en uit borstelen, zoals hij op zee had geleerd, werkte niet meer. En daar ging hij, met de auto, eigenlijk vond hij het niet kunnen, want ja je kan daar niet goed parkeren en lopen is lastig, maar hij moest wel. Na veel gemopper, kwam hij op de eerste hulp en het circus werd in gang gezet. En Edwin werd er vrolijk van, hij had weer verhalen, want hij was bij dat meisje geweest voor zijn bloed, en die assistente had hem zo goed geholpen, het viel allemaal reuze mee. Ondertussen, door alles wat hij mee maakte, de tuin, het ziekenhuis, de dokterspost en al die andere dingen, begon hij ook het idee te ontwikkelen om aan zijn stiefdochter te vragen om zijn huis uit te zoeken en op te ruimen. Eigenlijk kon dat ook niet zo, vond hij zelf, er was daar van alles in de loop der jaren ‘aangespoeld’. Dus zij is inmiddels begonnen met uitzoeken, weg doen, opruimen en schoonmaken.

Veel is bij Edwin veranderd en ook weer niet, zijn tuin heeft weer structuur en zichtlijnen, zijn huis is van chaos naar heerlijk opgeruimd en schoon. Het heeft alles bij elkaar een half jaar geduurd, waarin ik soms 1, maar in het begin 2 keer per week kwam en nu hoog uit 1 keer per maand. Het was een avontuur om dit te doen, en heeft mij doen realiseren dat er veel en veel meer mensen zijn zoals Edwin, eenzaam, boos en teleurgesteld. Maar die met hier en daar een por en liefde en aandacht, weer zelf controle krijgen over hun leven. En ik vind dit het mooiste om te doen, het was soms zwaar lichamelijk en geestelijk, maar mijn doel is bereikt. En ik heb er een strak lijf aan overgehouden πŸ˜‰

Dit zijn de avonturen die er voor mij toe doen, ik heb samen met zijn stiefdochter, hem de controle teruggegeven, waardoor hij weer mensen ontmoet, al zijn het de buren, wanneer hij in de tuin aan het werk is, of het meisje bij de dokter. Ik wil niet zeggen eigenwaarde, maar een gevoel van schaamte, draagt daar niet aan bij zeg maar.

Ik ben de tuintjes ingegaan omdat ik het zat was het werk wat ik deed, het vluchtige voor mijn gevoel, en nu bleek dat de tuintjes een middel waren om hetzelfde te doen als ervoor, namelijk beweging stimuleren en randvoorwaarden hiertoe scheppen. En het ontroerd mij iedere keer wanneer ik zie wat er dan gebeurt.

Join the discussion 4 Comments