Heel vaak krijg ik de vraag; wat doe je nou eigenlijk in die achtertuintjes en waarom werkt het? In eerste instantie reageerde ik altijd; ik ben een beroepsoudehoer die toevallig veel van plantjes weet en er is niets zo leuk dan die kennis over plantjes te delen.

Maar is dat wel zo? Ik heb een beroep wat relatief nieuw is en tegelijkertijd zo oud is als de weg naar Rome. Bij de oude Egyptenaren werden mensen, die overspannen waren, van het padje of wat dan ook, de tuin ingestuurd om weer bij zichzelf te komen door samen in de tuin te werken.  Na de 1e en 2e wereldoorlog gebeurde hetzelfde met veteranen die last hadden van PTSS.

Tot het moment dat we het ‘vergaten’, noem het medicalisering, het belang van scheiding lichaam en geest ik weet het niet maar het is op de achtergrond geraakt.

Ik heb zelf altijd in de tuin gewerkt, op momenten van voor en tegenspoed, een opleiding gedaan in de tuinbouw en agoog, coach ruim 15 jaar met mensen van diverse pluimage en teams. Voor mij is het heel logisch wat planten en tuinen met mensen doet, het is een middel tot beweging voor lichaam en geest. Buiten zijn is iets wat natuurlijk voelt als mens en voor planten zorgen zit in ons DNA. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ik wetenschappelijk bewijs vond, vorig jaar, van dat gene dat ik iedere keer zie gebeuren wanneer ik in de tuintjes bezig ben. De reden waarom het werkt is in 1989 al onderzocht door professor S. Kaplan aan de universiteit van Michigan. Hij geeft 4 redenen aan te weten:

1. weg zijn, een omgeving die ervoor zorgt dat deze verschilt van de stressvolle omgeving, er ontstaat een gevoel van ontsnapping, dit verhoogt de kans om over andere dingen na te denken

2. omvang, wat impliceert dat de locatie voldoende ruimte biedt om de grenzen ervan te ervaren, en dat de verschillende delen van de ruimte verbonden zijn of tot het geheel behoren. De omvang is geen fysieke grootte, maar eerder een conceptuele grootte, het maakt hierdoor in principe niet uit hoe groot de ruimte is, een terrarium, een volkstuintje of een miniatuur tuin hebben allen hierdoor een vergelijkbaar effect en bieden een vergelijkbare ervaring.

3. fascinatie brengt onvrijwillige aandacht met zich mee, dat wil zeggen dat je je aandacht niet bewust hoeft te richten op wat je doet,  dit stimuleert afleiding en dagdromen wat stress reduceert. En fascinatie dankzij de inspanningen van de gerichte aandacht op totaal iets anders dan de stressvolle situatie, wat herstel stimuleert.

4.de uitdagingen die bevorderlijk zijn voor het behalen van de persoonlijke doelen, die zich in een beschermde omgeving bevinden wat je zou willen doen in combinatie met een aantal uitdagingen die je zou willen behalen, die vooral nodig zijn maar ook haalbaar.

Dit alles bekijk ik, eerst niet bewust, bij ieder traject wat ik met iemand in ga, wat is haalbaar, wat is het uiteindelijke doel en hoe gaan we dat, in een relatief beschermde omgeving, van een tuin, balkon of vensterbank behalen. Tijdens dit proces maak ik gebruik van diverse coachingstechnieken, ik noem dat mijn gereedschapskistje. En het allerbelangrijkste is dat het werkt, mensen worden actiever, voelen zich sterker, krijgen meer plezier en durven weer dingen die ze niet hadden bedacht van te voren. Er komt geen magie bij kijken, het is een proces wat je samen ingaat en het is een proces wat al zo oud is als de weg naar Rome.

En ik vind het iedere keer weer fantastisch om dit proces met iemand in te gaan, om te horen dat iemand, na mijn komst zelfstandig verder is gegaan, mij foto’s van plantjes stuurt, of verteld dat hij/zij heerlijke tomaten heeft gekweekt, vragen stelt over de beste manier om, ik raak er ontzettend door geraakt.

Wanneer je meer wilt weten of samen met mij dit proces in wilt gaan jullie weten mij te vinden.

Join the discussion 2 Comments

Leave a Reply